آخرِ بازی

به هر حال بَچّن، بِتَرین کارم واس بچه ها کارِ بازیه، واس همین قصه نویسی رو مخلوط کردیم با یه بازی. این سِری اسم بازیو می زاریم مَثَن "کلمه بازی" . دو تا گروهِ آخرشم نفَمیدیم چن نفره (چو یکی شاشش می گرفت می رفت، یکی می رفت گوشواره بزاره گوشش، یکی می رفت یه پیس از اسپریِ دوسِش بزنه...) ولی تقریباً چار نفره کردیمشون، من و دَسیارِ عَیزم خاله ساره( اَ بچه های نمایشِ دانشکده خودمون) . به هر گروه سه تا کلمه که تو اتوبوسِ جومهوری-بهارستان نوشته بودیم، دادیم
من با گروهِ زهرا و مدینه و نظیره و فریبا بودم. به سختی توضیح دادم که چه بلایی باید سرِ این کلمه ها بیارن، یعنی که یه قصه ای بسازن که این سه تا کلمه توش باشه، بعد اون داستان رو به صورت نمایش واسه گروهِ دیگه بازی کنن و اونام بگن که او سه تا کلمه چی بوده.
زهرا یه سارافونِ سیاه-سفید پوشیده بود که قسمتِ دامنش پیلیسه می خورد و حسابی دغدغَش شده بود و چن دقیقه یه بار یه قِر می داد تا یه وقت پیلیسه هاش ساکن نمونن. فریبا هم که خیلی خیلی حرف می زد بالاخره وسط حرفاش گُفت که زهرا دختر خوبی نیست خانوم، دوس پسر داره. از اونجاییم که خانوم منتظره یه چیزی بشنفه یا ببینه و بره تو فکر، اونقدی رفت تو فکر تا زهرا و فریبا از زدنِ همدیگه خسّه بشن و بازی رو شروع کنن.
بعدِ بحثای فراوون پیرامونِ پیرنگِ قصّمون، بچه های من( گروهِ بی درواقع) یه قصّه ای با اون سه تا کلمشون سرِ هم کردن و بازی کردن که نتیجش این شد:
سه دختر(زهرا و مدینه و فریبا) در خیابان راه می رفتند که ناگهان تصمیم می گیرند داخل مغازه ای بروند و خرید کنند. زهرا می گوید: من که پولی ندارم، چیزی نمی توانم بخرم. دوستانش می گویند: اشکالی ندارد، فقط نگاه می کنیم. وارد مغازه می شوند و به اجناس نگاه می کنند، فریبا و مدینه سمتِ آقای مغازه دار( نظیره) می روند و قیمت یک گُل را می پرسند و در همین هنگام زهرا مشغولِ فرو کردنِ یک عدد النگو داخلِ جیبش است. بعد از فهمیدنِ قیمتِ بالایِ گُل تصمیم می گیرند که از مغازه خارج شوند، اما! ناگهان صدای بوقی ( بنده) بلند می شود و آنها سه تایی با هم بر سرشان می کوبند و می گویند: آآآآآآآآخ . مغازه دار که سریعاً خودش را به آنها رسانده با عصبانیت می پرسد: چراااااااااااا؟ چرا دزدی می کنید؟ و جیب همه ی آنها را که مثل دزدهای حرفه ای دستشان را بالای سرشان برده اند می گردد و بالاخره در جیبِ زهرا جنسِ دزدیده شده را پیدا می کند. زهرا با عجز و ناله می گوید: ببخشید، ببخشید، ببخشید . برای خواهر کوچولوم برداشتم. و در نهایت مغازه دارِ مهربان می گوید: برو، دیگر این کارو نکن.
این اَ قصه ی گروهِ بی که با سه کلمه ی : "چرا ، ببخشید و آخ" دُرُس شد اما بشنفین اَ قصه ی جذابِ گروهِ فاریا( گروهِ خاله ساره) که تا نصفَشو ظاهر یا باقر یادداش کرد و بقیَشَم خاله ساره.
پدر من پلیس است. همیشه از کار به خانه می آید چایی می خورد، مادرم هم چایی می خورد. پدرِ من دزد را می گیرد. در کنار خانه ی ما یک رودخانه است. توی رودخانه شنا می کنیم. پدرم پلیس است از رودخانه مواظبت می کند و در رودخانه توی قایق چایی می خورد و ماهی می گیرد و مادرم ماهی را می پزد. یک روز( نمایش اَ اینجا شروع می شه) مردی ( ظاهر) می آید و چایی می خرد از ( یلدا) و پول چایی را نمی دهد و سر و صدا می کند. پلیس (باقر) می آید و می پرسد: چی شده؟ چایی فروش می گوید: پول چایی را این دزد نداد و فرار کرد و در رودخانه شنا(روی صندلی) کرد. پلیس با چابکی به کمک قایق ماهیگیر(سارا) دنبال دزد کرد و دزد را گرفت و به زندان انداخت.
اینم اَ قصه ی گروه فاریا با کلمه های: "چایی، پلیس و رودخانه" . بعدِ کلاس یه کم واسه شعرای بچه ها و رقصای زهرا دَس زدیم و رفتیم تو حیاط.
به محضِ ورود به حیاط زینبِ کوچک پرید در آغوشم و گفت بیا بچرخیم. اونقده چرخیدیم که دوتامون نِمتونِسیم رو پاهامون وایسیم.اما یه دِیقه هم طول نکشید که زینب دوباره اومد و گفت بچرخیم، گفتم: بسّه خاله، گفت: نه اونقده من و بچرخون که حالم بد شه بیافتم. خلاصه زینب که روونه ی باغچه ها شد رفتیم وسطی بازی.
از اونجایی که خودم رو تو بازی به بهروز(شبی بچِگیای بهروز وثوقی) ثابت کرده بودم تو "من من تو تو" من رو اول کشید و تیم شدیم. وقتی تیم ما می اومد وسط سالها طول می کشید تا بره بیرون چون یه بهروزی داشتیم که هر چی توپ بهش می خورد انگار نمی خورد. اگه کسی هم مقاومت می کرد بهروز با فُشای قشنگی که بلد بود نابودش می کرد.

بهروز مثه آدم بزرگا عصبی بود و نمی خندید. بهروز مثه آدم بزرگا فُش می داد. بهروز مثه آدم بزرگا حرف کسی رو گوش نمی کرد و فقط حرف حرفِ خودش بود. بهروز مثه آدم بزرگا که خیلی کار کردن دسّاش خشک شده بود و به راحتی تو سرما با دمپایی می گشت. اما آخرِ بازی مثه زینبِ کوچک پرید بغلم و با یه لبخندِ آروم گفت: خاله منو بچرخون